اخبار
پیام
چرا اتصالات لوله مویین فلزی پس از نصب نشتی می‌دهند
اتصال یک لولهٔ موئین فلزی ممکن است سفت به نظر برسد، اما همچنان آب‌بندی مؤثری نداشته باشد. نشتی پس از نصب معمولاً نشان‌دهندهٔ مشکلی در سطح آب‌بندی است: سطح آسیب‌دیدهٔ لوله، وارد نشدن کامل لوله، مونتاژ نادرست حلقهٔ آب‌بندی، نامتناسب بودن ابعاد یا ناتوانی اتصال در گرفتن صحیح لوله. سفت‌کردن بیشتر راه‌حل قابل‌اعتمادی نیست و ممکن است لوله‌های نازک‌دیواره را برای همیشه تغییر شکل دهد.
زمان بروز نشتی می‌تواند اطلاعات مفیدی در اختیار بگذارد. نشتی هنگام نخستین اعمال فشار به وجود مشکل در مونتاژ یا قطعه اشاره دارد؛ نشتی‌ای که فقط پس از گرم یا سرد شدن یا هنگام کارکرد تجهیزات ظاهر می‌شود، مستلزم بررسی جابه‌جایی حرارتی، ارتعاش و سازگاری مواد است. این الگوها به محدود کردن دامنهٔ بررسی کمک می‌کنند، اما پیش از باز کردن هر قطعه‌ای باید محل واقعی نشتی تأیید شود.
پیش از بررسی، اتصال را ایمن کنید
هنگامی که اتصال تحت فشار است، آن را سفت، شل یا جابه‌جا نکنید. کوچک بودن نشتی قابل‌مشاهده به معنای کم بودن انرژی ذخیره‌شده نیست، به‌ویژه در مورد گازهای فشرده. سیال خارج‌شونده نیز ممکن است داغ، سمی، قابل‌اشتعال یا قادر به نفوذ به پوست باشد.
با استفاده از روش تأییدشدهٔ محل، بخش آسیب‌دیده را ایزوله کنید، منابع انرژی مرتبط را خاموش کنید و فشار را از مسیری مشخص تخلیه کنید. نبود فشار را به‌صورت موضعی تأیید کنید: یک لولهٔ موئین مسدود ممکن است سیال را به دام بیندازد، حتی اگر فشارسنج بالادست عدد صفر را نشان دهد. اجازه دهید قطعات داغ خنک شوند و پیش از باز کردن اتصال، روش لازم برای تخلیه، پاک‌سازی با گاز یا آلودگی‌زدایی را اجرا کنید.
اگر مکان‌یابی نشتی به اعمال فشار نیاز دارد، از روش آزمایش مجاز، موانع مناسب و روش تشخیصی سازگار با شرایط سرویس استفاده کنید. هرگز برای یافتن نشتی از دست یا شعلهٔ باز استفاده نکنید. در سرویس‌های اکسیژن، خلوص بالا و مواد واکنش‌پذیر، هنگام انتخاب مایعات تشخیص نشتی دقت ویژه‌ای لازم است، زیرا باقی‌ماندهٔ آن‌ها ممکن است خطرهای دیگری ایجاد کند.
مشخص کنید کدام سطح اتصال واقعاً نشتی دارد
یک اتصال ممکن است چند مسیر بالقوهٔ نشتی داشته باشد: آب‌بندی لوله به اتصال، اتصال رزوه‌ای به شیر یا ابزار دقیق، درگاه دارای واشر یا جوش یا لحیم‌کاری در نزدیکی آن. مایع ممکن است در امتداد لوله حرکت کند یا زیر مهره جمع شود و در نتیجه، محل ظاهری نشتی گمراه‌کننده باشد.
در یک اتصال فشاری معمولی، رزوه‌های مهره نیروی مونتاژ را ایجاد می‌کنند؛ آن‌ها سطح اصلی آب‌بندی سیال نیستند. نوار آب‌بندی رزوه روی این رزوه‌ها، آب‌بندی آسیب‌دیدهٔ حلقه را تعمیر نمی‌کند و ممکن است سامانه را آلوده کند. برای برخی رزوه‌های لوله‌ای مخروطی به درزگیر تأییدشده نیاز است، درحالی‌که طراحی برخی درگاه‌های دیگر بر پایهٔ واشر، اورینگ یا سطح فلزی آب‌بندی می‌شود. روش کار باید با طراحی اتصال مطابقت داشته باشد.
آماده‌سازی لوله می‌تواند تعیین کند که آب‌بندی شکل می‌گیرد یا نه
لولهٔ موئین تحمل کمی در برابر آماده‌سازی نامناسب دارد. برش زاویه‌دار می‌تواند مانع نشستن صحیح لوله شود، درحالی‌که انتهای پلیسه‌دار ممکن است مسیر داخلی را محدود کند یا ذراتی وارد آن کند. روش‌های برشی که لوله را تخت می‌کنند نیز ممکن است دقیقاً در محلی که اتصال به قطر خارجی کنترل‌شده نیاز دارد، مقطع بیضی‌شکل ایجاد کنند.
انتهای آماده‌شده را با بزرگ‌نمایی مناسب بررسی کنید. به دنبال بیضی‌شدن، ذرات خارجی فرورفته، خراش‌های طولی و آسیب ناشی از ابزارهای گیرنده باشید. خراشی که از ناحیهٔ آب‌بندی عبور می‌کند، حتی اگر سطح اطراف آن به‌خوبی فشرده شده باشد، می‌تواند مسیر نشتی پیوسته‌ای ایجاد کند.
از روش برش و پلیسه‌گیری متناسب با آلیاژ و اندازهٔ لوله استفاده کنید. پلیسه‌گیری باید پلیسه را بردارد، بی‌آنکه قطر خارجی بیش از حد پخ‌زنی شود یا دیواره نازک شود. سطح داخلی و خارجی را با روشی سازگار با سیال سرویس تمیز کنید و مانع باقی ماندن ذرات ساینده در داخل لوله شوید.
اگر ناحیهٔ آب‌بندی آسیب دیده است، سفت‌کردن بیشتر هندسهٔ آن را به حالت اولیه برنمی‌گرداند. بریدن لوله تا رسیدن به بخش سالم ممکن است مناسب باشد، اما فقط در صورتی که طول مستقیم کافی باقی بماند و سازندهٔ اتصال مونتاژ مجدد پیشنهادی را مجاز بداند. در غیر این صورت، بخش آسیب‌دیدهٔ لوله را تعویض کنید.
اتصالی که لوله را می‌پذیرد، ممکن است همچنان اتصال نامناسبی باشد
اندازه‌های نزدیک متریک و اینچی قابل‌جایگزینی با یکدیگر نیستند. ممکن است لوله وارد اتصالی بیش‌ازحد بزرگ شود و اجازه دهد مهره سفت شود، بی‌آنکه آب‌بندی قابل‌اعتمادی ایجاد شود. قطر خارجی مشخص‌شده را با ابعاد اندازه‌گیری‌شده مقایسه کنید؛ به ظاهر یا اندازهٔ اسمی درج‌شده اکتفا نکنید.
ضخامت دیواره و سختی نیز اهمیت دارند. لوله‌های بسیار نازک ممکن است زیر بار حلقهٔ آب‌بندی فروبریزند؛ لوله‌ای که برای اتصال مشخص‌شده بیش‌ازحد سخت است، ممکن است به‌درستی گرفته نشود. از جنس لوله، سختی، تلرانس ابعادی و دامنهٔ ضخامت دیوارهٔ مجازِ تعیین‌شده از سوی سازندهٔ اتصال استفاده کنید. آستین نگهدارندهٔ داخلی را فقط در مواردی به کار ببرید که طراحی اتصال آن را مشخص کرده باشد.
مهره‌ها، حلقه‌های آب‌بندی و بدنه‌های سامانه‌های اتصالی مختلف را صرفاً به این دلیل که رزوه‌هایشان درگیر می‌شوند، با هم ترکیب نکنید. زاویه‌های آب‌بندی، هندسه و الزامات مونتاژ آن‌ها ممکن است متفاوت باشد. سامانه‌های تک‌حلقه‌ای و دوحلقه‌ای نیز چیدمان قطعات متفاوتی دارند؛ جهت‌گیری قطعات باید مطابق دستورالعمل سازندهٔ همان سامانه باشد.
هنگام مونتاژ، لوله را در تمام مدت تا انتها در جای خود نگه دارید و سپس مهره را سفت کنید. اگر لوله پیش از درگیر شدن حلقه‌های آب‌بندی عقب برود، ممکن است اتصال ضعیفی ایجاد شود. برای همان اتصال و اندازه، از روش تعیین‌شده شامل تعداد دور، گشتاور یا اندازه‌گیری با گیج پیروی کنید. برای همهٔ اتصالات لولهٔ موئین، مقدار سفت‌کردن یکسانی وجود ندارد.
چرا سفت‌کردن بیش‌ازحد می‌تواند نشتی را بدتر کند
نیروی مونتاژ ناکافی ممکن است مانع شکل‌گیری آب‌بندی شود، اما نیروی بیش‌ازحد می‌تواند حلقه‌های آب‌بندی را تغییر شکل دهد، به بدنهٔ اتصال آسیب بزند یا لوله را فروبپاشاند. ممکن است چرخاندن اتصال دشوارتر شود، بی‌آنکه آب‌بندی بهتری ایجاد شده باشد. در خط موئین، تغییر شکل داخلی همچنین می‌تواند جریان را محدود کند و پاسخ ابزار دقیق را تغییر دهد.
سفت‌کردن مکرر یک اتصال نشتی‌دار می‌تواند علت اصلی را پنهان کند. هنگامی که سطح آب‌بندی یا دیوارهٔ لوله آسیب دیده باشد، تغییر موقعیت مهره ثابت نمی‌کند که اتصال قابل‌استفاده است.
پس از ایزوله‌سازی و کاهش فشار، قطعات را بررسی و روش اصلاح یا مونتاژ مجدد سازنده را اجرا کنید. قطعات آسیب‌دیده را تعویض کنید و سعی نکنید با نیروی بیشتر مشکل را جبران کنید. روش مونتاژ مجدد اتصالی که پیش‌تر مونتاژ شده ممکن است با اتصال نو متفاوت باشد؛ تکرار روش اولیهٔ نصب می‌تواند باعث فشردگی بیش‌ازحد آن شود.
وقتی آزمایش فشار موفق است اما هنگام کار نشتی رخ می‌دهد
آزمایش در دمای اتاق همهٔ بارهای حین کار را بازسازی نمی‌کند. اگر لوله میان دو نقطه به‌طور صلب مهار شده باشد، گرم‌شدن می‌تواند به اتصالات نیروی محوری وارد کند. تفاوت انبساط حرارتی لوله، اتصال و تجهیزات می‌تواند بار تماس را تغییر دهد. ارتعاش یا خمیدگی‌ای که برای هم‌راستا کردن لوله به آن تحمیل شده باشد نیز می‌تواند در محل خروج لوله تنش چرخه‌ای ایجاد کند.
بررسی کنید که آیا لوله بدون کشیده‌شدن به پهلو، به‌طور طبیعی با اتصال هم‌راستا می‌شود یا نه. محل تکیه‌گاه‌ها، هندسهٔ خم و فضای لازم برای حرکت را بررسی کنید. خم بسیار تنگ در مجاورت مهره می‌تواند نیروی اهرمی را مستقیماً به اتصال منتقل کند؛ تکیه‌گاه‌ها باید حرکت را کنترل کنند، بی‌آنکه محدودیت صلب جدیدی ایجاد کنند.
انتخاب مواد باید هم سیال فرایند و هم شرایط محیطی بیرونی را پوشش دهد. لولهٔ آلیاژ نیکل مقاوم در برابر خوردگی، از حلقهٔ آب‌بندی، بدنهٔ اتصال یا واشر نامناسب محافظت نمی‌کند. مجموعهٔ کاملِ در تماس با سیال را در دمای کار ارزیابی کنید؛ مواد شیمیایی پاک‌کننده و شرایط خارج از محدودهٔ قابل‌پیش‌بینی را نیز در نظر بگیرید.
توصیف مواد با دمای کار بالا، رتبه‌بندی اتصال نیست. برای مثال، اطلاعات مربوط به نوارهای فولادی آلیاژی مقاوم به دمای بالا، محصولی با شکل متفاوت را توصیف می‌کند و نمی‌تواند فشار مجاز یا عملکرد آب‌بندی یک مجموعهٔ لولهٔ موئین را تعیین کند. برای تعیین این محدودیت‌ها باید گرید واقعی لوله، ابعاد، طراحی اتصال و رتبه‌بندی‌های وابسته به دمای مربوطه مشخص باشند.
تعمیر را بدون پنهان کردن علت تأیید کنید
پیش از راه‌اندازی مجدد، مطمئن شوید قطعات جایگزین با سامانهٔ اتصال موردنظر مطابقت دارند و لوله تمیز، به‌درستی در جای خود نشسته و عاری از تنش ناشی از نصب است. آنچه را تغییر داده‌اید ثبت کنید، به‌ویژه اگر مشکل اولیه به ابعاد نامتناسب یا قطعاتی با هویت نامشخص مربوط بوده است.
از سیال آزمایش، فشار، شرایط نگه‌داشت فشار و معیارهای پذیرش تأییدشده برای تجهیزات استفاده کنید. آزمایش پنوماتیکی خطر قابل‌توجهی به دلیل انرژی ذخیره‌شده دارد و نباید بدون برنامه‌ریزی انجام شود. اگر نشتی فقط هنگام چرخه‌های حرارتی یا ارتعاش ظاهر شده است، آزمایش ایستای نشتی به‌تنهایی کافی نیست؛ تأیید کنترل‌شده در شرایط کار باید این وضعیت‌ها را نیز بررسی کند.
اگر اتصال دوباره نشتی داد، از سفت‌کردن مکرر آن دست بردارید. قطعات جداشده را برای بررسی نگه دارید و ابعاد، وضعیت و مشخصات مواد آن‌ها را با مجموعهٔ تعیین‌شده مقایسه کنید. اقدام اصلاحی باید عیب شناسایی‌شده را برطرف کند، نه اینکه فقط باعث شود مهره سفت‌تر به نظر برسد.
