عمدتاً از نیکل تشکیل شده است، همراه با عناصر آلیاژی دیگر مانند آهن، کروم، مولیبدن، 

 کبالت، و گاهی تیتانیوم. آلیاژهای رایج شامل Inconel، Hastelloy، و Monel هستند.

قطر لوله‌ها معمولاً از 6 mm تا بیش از 100 mm متغیر است، 

 بسته به نوع آلیاژ و نیازهای کاربردی خاص.

از دیواره نازک (برای مثال، 0.5 mm) تا دیواره ضخیم (برای مثال، چندین میلی‌متر) متغیر است،

  بسته به الزامات فشار و شرایط کاری.

در کاربردهایی مانند مبدل‌های حرارتی، راکتورهای شیمیایی، قطعات هوافضا،

 تولید برق (دیگ‌های بخار، توربین‌ها)، و محیط‌های دریایی استفاده می‌شود.

استحکام کششی بالا، چقرمگی عالی، 

 و شکل‌پذیری خوب حتی در شرایط بسیار سخت.

مقاومت برجسته در برابر اکسیداسیون، خوردگی حفره‌ای، و خوردگی عمومی، 

 به‌ویژه در محیط‌های دمای بالا و شیمیایی خورنده (برای مثال، اسید، قلیا).

مقاومت عالی در برابر دماهای بالا (تا 1000°C یا بیشتر)، 

 که آن‌ها را برای کاربردهای حرارتی بالا مانند مبدل‌های حرارتی و اجزای کوره ایده‌آل می‌سازد.

می‌تواند به‌صورت کشش سرد، اکسترود شده، یا بدون درز تولید شود و دقت و یکنواختی بالایی

  در قطر و ضخامت دیواره ارائه دهد. همچنین می‌تواند جوشکاری، لحیم‌کاری سخت، یا فلنج‌دار شود.

می‌تواند تحت عملیات حرارتی (بازپخت یا عملیات محلولی) قرار گیرد تا استحکام، 

 مقاومت به خوردگی، و خواص مکانیکی، به‌ویژه برای کاربردهای با عملکرد بالا، بهبود یابد.

با استفاده از روش‌های رایج قابل جوشکاری است (برای مثال، جوشکاری TIG، MIG، یا پلاسما)، 

 اگرچه برخی آلیاژها ممکن است به دلیل استحکام بالا یا ترکیب خود به روش‌های جوشکاری تخصصی نیاز داشته باشند.

به دلیل هزینه بالای نیکل 

 و سایر عناصر آلیاژی، و همچنین روش‌های پردازشی مورد استفاده، گران‌تر از لوله‌های فولادی استاندارد است.